Een gat in jouw CV

Stel je bent uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek- maar er zit een gat in je CV. Te groot om te verdoezelen, te dichtbij om er gewoon ontwapenend eerlijk over te zijn. Dat is minder. Maar wat is de waarheid? Een gat? Leegte? Niets? Je leven was niet niets. Zelfs wie een aantal jaar lang het bed niet uitkomt - dan nog is het niet niets. Het is leven. Jij leefde.


Het zou de recruiter niet mogen schelen, als maar duidelijk wordt dat je er NU klaar voor bent, als je NU precies weet wat je kan, wat je wil, wat je te bieden hebt. En waar je grenzen liggen. Daarom ga je voor de volgende stap, voor deze job. Dat zou toch belangrijker moeten zijn?

Misschien is de recruiter achterdochtig? Werkt voor een werkgever die strenge criteria hanteert?

Misschien is de recruiter gewoon nieuwsgierig? Zoals veel goede recruiters? En wil gewoon meer over jou te weten komen? Je story beter begrijpen? Anders hadden ze je toch ook niet met jou willen spreken, anders zat je nu niet hier met je handen in je haar en de recruiter zat niet daar met je rare CV op zijn scherm en vraagt je om een afspraak?


En nu? Nu vergeet even de recruiter en zijn vragen en je antwoorden en ga een stap terug. Denk alleen aan jezelf, wat denk je, wat voel je: wat is je story? Achter de schaamte, achter de twijfels en angsten en moedeloosheid: welk verhaal schuilt er, wat is jouw verhaal?


Neen, je zal dit niet allemaal aan de recruiter vertellen, maar vertel het jezelf. Vertel het misschien nog aan iemand, die je kent en die het goed met je voor heeft. Schrijf het op of spreek het in of maak een filmpje:


Wat is jouw verhaal? Wat is er in deze belangrijke tijd van je leven gebeurd? Wat deed je dan, hoe kwam je hier te staan waar je nu staat? Wat heb je daaruit geleerd? Hoe wil je daarmee verder, hoe wil je het in toekomst doen?


Dit is jou verhaal. Als jij erin geloofd, als je het voelt en accepteert, als je in de spiegel kunt kijken en zelfbewust zeggen: ja, zo is het. Dan is het jouw verhaal. Jouw story. En als je je jouw story eigen maakt, dan kan niemand je dat afpakken. Je weet wat je weet.


En dan pas kan je beslissen welk deel ervan je nu wil en kan prijsgeven.


Je kan naar je verhaal kijken en het voor de buitenstaander zo vaag of zo duidelijk maken als het nu voor je past. En voor deze job, voor dit gesprek met deze recruiter. De volgende keer is het misschien anders. Nu ga je zo ver als je wilt. Je blijft bij de waarheid van je verhaal, maar je kiest hoe abstract of hoe concreet je nu wilt zijn. Dus niet liegen, wel verzwijgen wat je nog niet kan zeggen. Inkorten. Algemener maken, de positieve wending sterker benadrukken.


Vind dat stukje van je eigen waarheid dat je bereid bent om te delen. Begin klein, begin zeer algemeen, en bouw dan op. Je zal wel leren bij welke woorden je meteen de tranen in de ogen schieten, welke zinnen je doen blozen en welke passend zijn. Die je kan gebruiken terwijl je de recruiter recht in de ogen kijkt. Omdat je authentiek zijt. Omdat het een deeltje is van je waarheid, een deeltje dat je geeft, zo open en eerlijk als je voor passend acht.


Daar sta je dan, moedig, gereflecteerd, wijs. Als er dan vragen komen, als ze dan meer te weten willen komen, zeg dan beleefd dat het niet gaat gebeuren. Er is niets mis mee om toe te geven dat je het nog niet gewoon bent om er zo open over te zijn. Dat je het liever hebt over waar je NU staat, wat je NU te bieden hebt. En dat je ervan overtuigt bent dat jij deze job goed gaat doen en waarom. Punt. Geen blabla, geen excuses, geen rekken en verblijven in de negatieve sfeer. Als ze dit van je aannemen en je verder laten gaan, zal je dankbaar zijn en dubbel gemotiveerd. Dan ga je hen laten zien dat de keuze voor jou de juiste keuze was.



2 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Coronakater